<p>Kees Krechting gaat voor Manon op zijn knie&euml;n bij de riviersplitsing. Op de foto&#39;s rechts het liefdesslotje dat ze aan het hek hebben bevestigd.</p>

Kees Krechting gaat voor Manon op zijn knieën bij de riviersplitsing. Op de foto's rechts het liefdesslotje dat ze aan het hek hebben bevestigd.

Liefdesslotje aan hek bij riviersplitsing

Bij de splitsing van de Rijn en IJssel in het buitengebied van Westervoort ging Kees Krechting op een mooie zondag in september op de knieën voor zijn Manon. Ze zei ‘ja’ en samen gaan ze nu hun trouwdag plannen. Een week later bevestigden ze een liefdesslotje aan het hek bij de riviersplitsing. Een ritueel waar geliefden wereldwijd hun liefde voor elkaar mee betuigen, al is het over het algemeen aan of bij bruggen.

“We vinden het mooi, een slotje aan het hek daar om onze liefde voor elkaar mee te bezegelen”, zegt Kees Krechting (42). “Misschien krijgt het wel navolging. Het idee is eigenlijk van twee vriendinnen van ons. Een zwager heeft de tekst op het slotje gegraveerd, ‘Manon & Kees’ en de datum, en precies een week na mijn aanzoek zijn we teruggegaan naar dezelfde plek en hebben het slotje aan het hek bevestigd. Het is voor ons de bevestiging van de keuze voor elkaar.”

Een kleine zoektocht op internet leert dat de Italiaanse schrijver Federico Moccia de aanjager is van het wereldwijde gebruik slotjes te bevestigen aan bruggen. In zijn roman ‘Ho voglia di te’ (‘Ik wil jou’, later ook verfilmd) laat hij een stel hun liefde vereeuwigen door een slotje vast te maken aan een van de lantaarnpalen op de Ponte Milvio-brug in Rome. Sindsdien duiken overal liefdesslotjes op aan en bij bruggen. Vooral in ‘liefdesstad’ Parijs, maar bijvoorbeeld ook in Keulen. En nu is er dus ook een plek in Westervoort waar slotjes aan een hek kunnen worden gehangen. Ook bij water, alleen niet aan een brug.

De liefde van Kees en Manon Krechting, beiden getogen Westervoorters, is trouwens niet pril. Ze kennen elkaar al lang, zijn al zeventien jaar ‘geregistreerd partner’ en hebben samen twee kinderen. Waarom dan nu toch trouwen? Kees: “Ik noem het ‘een daad van liefde’. Trouwen gaat onze relatie compleet maken.”

De trouwdatum is nog niet bekend. Plannen daaromtrent zijn door corona in de war geschopt. Kees en Manon hopen dat het in ieder geval binnen nu en twee jaar zover is. “Maar als er weer ruimte komt kan het misschien eerder.”

Nog even terug naar de dag waarop Kees voor Manon op zijn knieën ging in het bijzijn van hun zoon (10) en dochter (13). De omgeving aangekleed met een tafel en stoelen, en wat te eten en te drinken. Later voegden zich ook de beide ouderparen en andere familieleden bij het gezelschap en werd er een klein feestje gebouwd. Kees: “We hadden geluk dat het een mooie dag was, het pakte helemaal goed uit.”

In zijn speech zocht Kees ook de diepte. “Ik heb gezegd dat die splitsing voor mij het leven symboliseert. Het leven dat altijd doorgaat en waarin generaties elkaar opvolgen. In combinatie met de rust die de plek uitstraalt vond ik dat ik mijn aanzoek daar moest doen. Misschien ook wel omdat ik er als klein jongetje al kwam om te vissen. Het buitengebied van Westervoort is sowieso mooi. Je hebt er ook het oorlogsmonument. Een bijzondere plek. Helemaal nu ons slotje er hangt en wellicht in de toekomst ook de slotjes van andere geliefden.”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden