<p>Adrie van der Horst en zijn vrouw voor hun Rode Dorp-huis aan de Vredenburgstraat in Westervoort.</p>

Adrie van der Horst en zijn vrouw voor hun Rode Dorp-huis aan de Vredenburgstraat in Westervoort.

Rode Dorp-kwestie sleept zich voort

De kwestie rond de sloop/nieuwbouw of renovatie van zes huizen die deel uitmaken van het Rode Dorp aan de Vredenburgstraat in Westervoort, krijgt iets van een ‘never ending story’. De bewoners zijn inmiddels in het bezit van een sociaal plan, maar voor vier van de zes huishoudens is dat volstrekt onvoldoende.

Het gaat nauwelijks meer over de cultuur-historische waarde van de huizen van het ‘Rooie Darp’. Eigenaar Vivare heeft de sloopvergunning weliswaar nog niet binnen omdat nog niet aan alle bepalingen is voldaan, maar omdat de politiek zich niet hard opstelt, gaat die vergunning er ongetwijfeld komen. Blijft over het persoonlijk ‘leed’, waarvoor de bewoners vrezen.

“Mijn vrouw en ik zijn hulpbehoevend en trekken dit bijna niet meer”, zegt bewoner en aanjager Adrie van der Horst (76). Zijn jongste ergernis betreft het sociaal plan dat Vivare bij de bewoners heeft neergelegd. Adrie: “Volstrekt onvoldoende. Een plan dat ze van de schap hebben geplukt en dat niet is toegesneden op onze situatie. We wijzen het af. Er moet een beter plan komen.”

Als voorbeeld noemt Van der Horst het feit dat de kosten van het inroepen van klushulp, in mindering worden gebracht op de verhuisvergoeding. “Wij en drie van de vijf andere huishoudens hebben hulp nodig als we moeten verhuizen. Dit kunnen wij op onze leeftijd en met onze slechte gezondheid niet alleen. Maar vervolgens gaan de kosten van die hulp af van de verhuisvergoeding. Gelukkig hebben we achter de hand de belofte van de wethouder dat ze kwetsbare bewoners zullen ondersteunen. Dat betekent wel dat straks de gemeenschap opdraait voor de kosten en dat is natuurlijk niet wat wij willen. Als Vivare een grote jongen is, doen ze niet zo knieperig.”

Adrie van der Horst zegt over de hele situatie met Vivare in gesprek te willen, maar er geen voet tussen de deur te krijgen. “Ze praten wel met mijn buren, niet met mij. Ik heb ze uitgenodigd bij mij thuis aan de keukentafel, maar krijg alleen mailtjes dat ze mijn berichten hebben ontvangen en ze voor kennisgeving aannemen.”

De bejaarde bewoner sluit niet uit dat hij net als Don Quichot, de hoofdpersoon in een bekend boek, vecht tegen windmolens. Voor hem is dat echter geen reden het op te geven. “Wij wonen hier 46 jaar en hebben altijd keurig op tijd onze huur betaald. Nu willen wij op onze beurt netjes worden behandeld door Vivare. Dat is toch het minste wat je mag verwachten.”

De hele kwestie roept voor Van der Horst een vergelijking op met grote maatschappelijke misstanden. De toeslagenaffaire bijvoorbeeld, waarin goedwillende mensen werden gemangeld door het systeem. “Grote organisaties als de Belastingdienst en corporaties als Vivare walsen over je heen. Er heerst een regentenmentaliteit en uitsluitend de financiën zijn leidend. Cultuurhistorie? Gezeur! Maatwerk voor bewoners? Daar doen we niet aan. Terwijl ze juist voor gewone mensen zoals wij zouden moeten staan.”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden