<p>Frans Jongen voor Gezondheidscentrum Eltensehof met op de achtergrond zijn opvolgster Annemarie Bosman.</p>

Frans Jongen voor Gezondheidscentrum Eltensehof met op de achtergrond zijn opvolgster Annemarie Bosman.

Meer dan dertig jaar huisarts in Duiven

Sinds 1 juli zit het werk erop voor huisarts Frans Jongen. Hij was verbonden aan Huisartsenmaatschap Duiven die is gevestigd in Gezondheidscentrum Eltensehof. Frans Jongen (63) kijkt tevreden achterom en verwachtingsvol vooruit.

Een afscheid dat niet echt een afscheid was, omdat de coronabeperkingen een receptie onmogelijk maakten. Toch werd Frans Jongen door zijn patiënten niet vergeten. Hij kreeg veel lieve mailtjes, brieven en cadeaus, en daar is hij dankbaar voor. Frans: “Het zegt iets over de goede relatie die ik met veel mensen heb.”

We praten erover door. De dokter als vertrouwenspersoon? Dat herkent Frans Jongen. “Ik ben 31 jaar huisarts geweest in Duiven. In zo’n lange tijd zie je mensen vaker. Ze komen voor een blaasontsteking of een verstuikte enkel, maar soms ook met depressieve klachten. Het is mooi als je in al die situaties iets voor ze kunt betekenen. Dan ontstaat zo’n vertrouwensband. Niet met iedereen trouwens. Je hebt ook mensen die je puur zien als hulpverlener. Omdat ze je op dat moment even nodig hebben.”

Frans Jongen is een Limburger van geboorte. In 1990 begon hij als huisarts in Duiven. In het huis in Groessen dat hij en zijn vrouw in 1992 kochten wonen ze nog steeds. Hun twee volwassen kinderen zijn de deur uit. Frans: “In 1990 was het niet gemakkelijk om als huisarts een baan te vinden. Het lukte mij in Duiven omdat ik hier had waargenomen en Duiven vanwege de groeikerntaak uitbreidde. We zijn ons hier thuis gaan voelen. Een fijne plek om te wonen en te werken. Het rivierenland, maar ook de Veluwe. De mensen zijn over het algemeen vriendelijk.”

Natuurlijk veranderde er wel veel in meer dan dertig jaar. De gezondheidszorg én de maatschappij. Frans Jongen: “Op huisartsen, de eerstelijnszorg, komt steeds meer af. In de eerste jaren hadden collega Joop Voorhaar en ik twee assistenten. Nu hebben we het over een team van bijna vijftien mensen, onder wie veel verpleegkundigen.”

Hij vindt niet dat het systeem onbetaalbaar aan het worden is. “Laten we gewoon blij met onze gezondheidszorg. Het kan altijd beter, maar in vergelijking met veel andere landen hebben we het goed voor elkaar. Een kritisch punt vind ik wel dat in verhouding veel geld gaat naar somatische zorg (lichamelijke aandoeningen, red.) en minder naar de GGZ. Het is soms lastig voor mensen met geestelijke problemen de juiste plek te vinden.”

Frans Jongen stopt omdat hij vindt dat het mooi is geweest. Het afscheid drie jaar geleden van Joop Voorhaar (met wie hij 26 jaar samenwerkte) speelt bij zijn besluit mee. “Toen vond ik het nog te vroeg en ik wilde ook nog graag met een nieuwe collega aan de slag. Maar vanaf dat moment ben ik wel op mijn afscheid gaan voorsorteren. De verantwoordelijkheid, dag-in dag-uit, ik ben blij dat ik daar vanaf ben.”

En nu? “Wandelen, fietsen, lezen, dingen doen rondom het huis. Nee, geen zwart gat. Misschien komt er ook nog wel iets nieuws, iets leuks, op mijn pad. We gaan het zien.”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden