Chris van de Ven:
Chris van de Ven: "Ik heb zoveel fantastische dingen meegemaakt" Foto:

Chris van de Ven verlaat het culturele podium in Duiven

Algemeen

DUIVEN - Na 24 jaar verlaat Chris van de Ven (63) het culturele podium in Duiven en neemt Paul Beker zijn taken als directeur bestuurder van SHO De Ogtent Horsterpark over. Niet met stille trom. Donderdag 30 november heeft hij voor het laatst de regie in de Ogtent tijdens een speciaal concert van Gerard van Maasakkers.

Door Susan Wiendels

“Het is een bedankconcert, in besloten kring, als cadeautje voor familie, personeel, vrijwilligers en bestuursleden. Want ik heb in al die jaren een hoop kunnen doen, maar alleen dankzij de mensen om mij heen,” licht Chris van de Ven toe.
Hij is een enorme liefhebber van de songs van de singer-songwriter, die ook een keer in ‘zijn’ theater optrad. “Hij staat met afstand op één, samen met Charlie Chaplin en John Cleese, maar dat wordt een moeilijk verhaal.” Niet zozeer vanwege de zang, het zijn de teksten van Van Maasakkers die hem recht in het hart raken. Van de Ven selecteerde elf nummers liedjes, stuk voor stuk pareltjes. Elk nummer is opgedragen aan een persoon of doelgroep, die hem bijzonder aan het hart gaat. Waarom, dat staat beschreven in een boekje met foto’s, die de bezoekers na afloop mee naar huis krijgen.

Speciale toegift

Van Maasakkers start met ‘Hee gaedo mee’ als ode aan zijn moeder en eindigt met ‘de lucht zit nog vol dagen’ als eerbetoon aan zijn kinderen Bram, Daan en Anne en kleinkinderen Billie, Henry, Hugo, Roan, Fayen en Jet. “Een speciale toegift’, noemt Van de Ven het grootvaderschap. “Ik hoop dat die nog heel lang mag duren. Maar als het kort is, ben ik ook tevreden. Ik heb zulke fantastische dingen meegemaakt.”

Altijd onderweg

Zijn motto ‘Vierentwintig jaar lang nooit een dag vrij, nooit een dag gewerkt’ klinkt paradoxaal, maar zegt alles over de weg die Chris van de Ven bewandelde na zijn aanstelling als directeur bij Cultureel Centrum Onderling Genoegen (CCOG) in 2000. Altijd onderweg, vol passie en nieuwe ideeën, mensen en sponsoren meekrijgen in zijn plannen, Chris stond altijd aan. Ook op Eerste en Tweede Kerstdag. Hij bouwde geen luchtkastelen, maar initieerde talloze nieuwe culturele initiatieven in Duiven. Met dank ook aan zijn vrouw Marjon zegt hij eerlijk. “Zij regelde thuis alles en waar ik nog wel eens hard van stapel kan lopen is zij de rust zelve.”

Mooiste aanvulling

De Ogtent, het nieuwe culturele centrum van Duiven, kwam er én het Horsterpark. Een 53 hectare groot buitengebied met onder meer een kinderboerderij, theepaviljoen en dienstwoning. Plekken waar gasten en bezoekers worden voorzien van onbetaalbare herinneringen dankzij de inzet van een groot aantal vaste medewerkers en een veertigtal mensen met een beperking. Deze cliënten beschouwt Chris van de Ven als ‘de mooiste aanvulling die in mijn werk is komen aanwaaien’. Chris: “Er is met deze mensen ‘iets aan de hand’, waardoor het allemaal wat anders moet qua aanpak. Net als Cis Verdonk, waarover Gerard zingt op 30 november. Niemand is hetzelfde en geen enkel etiket past volledig. Maar onderschat ze niet en doe gewoon, want Cis Verdonk bewaarde haar pepermuntjes wel degelijk keurig netjes op een rij.”

Het realiseren van De Ogtent en het Horsterpark beschouwt Chris van de Ven als dé hoogtepunten van de afgelopen 24 jaar. “Daar gaan zoveel jaren aan voorbereiding aan vooraf. Het mooiste is: je doet het niet alleen. Het idee van het Horsterpark kwam bijvoorbeeld niet van mij, maar van Gerard Hendriksen.”
Tegelijkertijd ziet hij dat traject ook als een dieptepunt. “Het plan om de kinderboerderij te verplaatsen vanuit De Vergert en daar een EMCG (Ernstig Meervoudig Complex Gehandicapt)-vestiging te ontwikkelen viel niet bij iedereen in goede aarde. In de aanloop werden wij neergezet als zakkenvullers. Ik heb er slapeloze nachten van gehad. Burgemeester Henk Zomerdijk zag het goed. Hij zei: ‘Wacht maar tot alles af is. Dan vindt iedereen het een geweldig plan.’”

Vertrouwen in opvolger

Het vertrouwen in zijn opvolger is groot. “Paul hielp als veertienjarig jochie al mee in het CCOG. Hij is een echte horecaman. Als iemand het kan is hij het.” De twee spraken ruim een jaar geleden af om vier jaar samen op te trekken om de opvolging zo gladjes mogelijk te laten verlopen. “Maar Paul pikte het zo snel op, dat we hebben besloten het stokje eerder door te geven.” Dat betekent ook dat Chris en Marjon letterlijk ruimte maken en de dienstwoning op het Horsterpark verlaten. Ze verkassen binnenkort naar Nijmegen.
Ook Paul krijgt een ode op 30 november. Gerard van Maasakkers zingt voor hem en de 399 andere aanwezigen ‘Bloemen zijn rood.’ “Dat Paul zich niet laat inpakken door regels en wetgeving die vaak van stal worden gehaald, waar ze niet voor bedoeld zijn. Gelegenheidsargumenten die mensen opwerpen om iets tegen te houden, waar geen reden toe is, anders dan dat ze er iets voor moeten doen. Het publieke belang dienen, daar gaat het om. Zoveel mogelijk kleuren zien en zoveel mogelijk doelgroepen bedienen.”

Bang dat hij in het welbekende zwarte gat gaat vallen is Chris van de Ven niet. Er komt meer tijd voor de zes kleinkinderen en samen met Marjon heeft hij zich in Nijmegen aangemeld bij een bridgeclub. Ook zullen ze meer tijd in hun vakantiehuis in Zweden en Duitsland doorbrengen. “Daarnaast zit ik sinds twee jaar in het bestuur van het Multatuli genootschap. Ik vind het geweldig om een bijdrage te leveren aan het intacthouden en uitdragen van zijn gedachtegoed. Duitsland heeft Goethe, Engeland Shakepeare en Nederland Multatuli. Alleen lopen wij daar niet mee te koop.” Lachend: “Maar ik wel.”

Hope XXL

Zelf schrijven doet hij ook. Zijn nieuwe boek gaat ‘Syndroom van up’ heten. “Omdat ze zeggen dat alle zegen van boven komt. Het is een zelfgenezingshandboek om atheïst te worden vertelt hij. Een proces dat gestalte krijgt in honderd essays. “Elk stukje is één procent.” Chris van de Ven gelooft dan niet in een God, wél gelooft hij met zijn geesteskind Hope XXL heilig in een betere wereld. Zijn werkzaamheden voor deze organisatie blijven nog drie jaar doorgaan. Hope XXL ontstond in 2009 in zijn brein en is inmiddels een mondiaal project geworden, waar wordt nagedacht over thema’s duurzaamheid, oorlog en vrede, economie en internationale samenwerking. Op dit moment voert HOPE XXL vele projecten uit om het geluk in en buiten de regio te vergroten. Met een eigen kantoor op de bovenste verdieping van de Ogtent als uitvalsbasis.

Alle ruimte

Met een tikkeltje weemoed kijkt hij naar buiten over het Remigiusplein. “Hoe ouder ik word, des te groter wordt de bewondering voor mijn moeder. Twee maanden voor mijn geboorte overleed mijn vader, ga er maar aanstaan. Maar ze liet mij alle ruimte. Dat heb ik ook altijd richting de vrijwilligers, het personeel en de cliënten gedaan. De vrijwilligers, die zijn zo betrokken. Het is met geen pen te beschrijven wat dat aan sociale en financiële winst oplevert. Zo’n festival als Dickens in de Liemers, al die processen die daar aan voorafgaan, die vind ik nog mooier dan het evenement. Maar je moet natuurlijk wel ergens naar toe kunnen werken.”

Het mooiste lied bewaart Gerard van Maasakkers voor het laatst. Het is de laatste regel van ‘Mijn Kind’ die Chris van de Ven zo fascineert: ‘Hoe is ‘t ouwe? Met mij.’ Een subtiele verwoording van gemis, van een verlangen naar iets wat er niet is, van een fantaseren over hoe het zou zijn als het er wél was.

Afbeelding