Mieke Jacobs (midden armen over elkaar) wordt door vele vrienden en vriendinnen gesteund om geld in te zamelen voor de KiKa Winterrun, waaraan ze op 27 januari meedoet.
Mieke Jacobs (midden armen over elkaar) wordt door vele vrienden en vriendinnen gesteund om geld in te zamelen voor de KiKa Winterrun, waaraan ze op 27 januari meedoet.

'Afschuwelijk dat je het moet doen met herinneringen'

Op 27 januari staat Mieke Jacobs uit Duiven aan de start van de KiKa Winterrun in het Maximapark in Utrecht. Niet omdat ze hardlopen zo leuk vindt, maar omdat het de wens was van Lieve, haar dochter van zeven. Lieve overleed een maand geleden, op 10 oktober, aan een hersentumor.

Mieke Jacobs verbijt zich en doet haar verhaal met droge ogen. Omdat ze wil dat het goed overkomt. Aan het eind van het gesprek komen de waterlanders toch. Logisch ook. Je kind verliezen aan kanker, zeven jaar jong nog maar, is het ergste dat een ouder kan overkomen. Mieke Jacobs is eerlijk: "Weet je, eigenlijk kan dat hele KiKa (Kinderen Kankervrij, red.) me gestolen worden. Mijn kind krijg ik er niet mee terug door te gaan hardlopen. Maar omdat Lieve vlak voor haar dood zei dat ik iets moest doen voor andere kinderen die kanker hebben, doe ik het toch. Gesteund door vriendinnen. Die zijn fantastisch. De actie om met hardlopen geld in de zamelen voor KiKa loopt geweldig. De teller van 'Team Lieve' staat al op 17.500 euro."

Dan volgt het verhaal van de lijdensweg van Lieve, de jongere zus van Emma. Een meisje zoals zoveel andere kinderen. Lief, levenslustig en empathisch. Mieke Jacobs (41): "Mijn man Ronald en ik leidden samen met Emma en Lieve een vrij ongecompliceerd gezinsleven. We waren gelukkig met elkaar en deden leuke dingen. Tot in januari van dit jaar. Bijna van de ene op de andere dag vertoonde Lieve ongeremd gedrag. Ze ging veel eten en leed aan geheugenverlies. Op zaterdag 27 januari werd het zo eng dat we via de huisarts bij de spoedeisende hulp van Rijnstate terechtkwamen. De dag erna hebben ze een MRI-scan gemaakt van haar hoofd en we voelden de uitkomst gewoon aankomen: een hersentumor."

Een biopt enkele dagen later geeft definitief uitsluitsel. Een tumor diep in de hersenen, die door die ligging niet operabel is. Twaalf tot veertien maanden heeft Lieve nog, luidt de keiharde prognose. De artsen gaan wel behandelen. Lieve krijgt radiotherapie en zware medicijnen. Mieke: "Het was vreselijk. Ze moest overgeven van de bestralingen en de tweede dag al kreeg ze een epileptische aanval. En ze verloor haar haar. Zowel voor Lieve als voor ons was het een traumatische ervaring."

Maar Lieve knapt wel iets op. De eerste weken van april gaat het redelijk en de familie grijpt alle mogelijkheden aan voor leuke uitstapjes. Eind april echter volgt een terugslag en vrijwel de hele maand mei brengt Lieve door in het Prinses Maxima Centrum voor kinderoncologie in Utrecht. Enkele keren moet ze zelfs aan de beademing omdat het einde nabij lijkt. Ze knapt echter weer iets op en als Koningin Maxima begin juni het centrum officieel opent, steelt Lieve de show. Mieke: "Ze stapte gewoon op Maxima af, tegen alle protocollen in, en Maxima maakte een paar danspasjes met haar. Er zijn foto's van. Zo'n mooi moment, dat koester ik."

Een paar dagen later mag Lieve weer naar huis en opnieuw gaat het tijdelijk iets beter. Het gezin grijpt de zomermaanden aan om uitstapjes te maken. Lieve geniet begin september ook van een activiteit via Make-A-Wish, maar het noodlot is onafwendbaar. Een MRI wijst uit dat de tumor is gegroeid en om de pijn draaglijk te houden moet Lieve aan de morfine. Eind september wordt ze nog een keer op een brancard door De Efteling gereden en begin oktober racete ze over de Duitse snelweg. Mieke: "Lieve hield van snelheid. We hadden iemand met een Audi die 270 kilometer met haar heeft gereden. Ze genoot."

Op maandag 8 oktober zegt Lieve tegen Emma dat ze niet naar school moet gaan. Mieke: "Ze voelde dat het einde eraan kwam en dat was ook zo. In de vroege ochtend van die woensdag is ze overleden."

Meer berichten

Shopbox