Willem Lindeman over zijn aanpak: “Zorgen voor een goed pedagogisch klimaat, waarin kinderen je vertrouwen en zich veilig voelen."
Willem Lindeman over zijn aanpak: “Zorgen voor een goed pedagogisch klimaat, waarin kinderen je vertrouwen en zich veilig voelen."

‘Grapjesmeester’ stopt na 40 jaar

Even leek het erop dat de onderwijsloopbaan van Willem Lindeman (61) na veertig jaar zou eindigen met gedwongen onlinethuisonderwijs, maar gelukkig mogen de basisscholen na de meivakantie weer een beetje open. Daardoor kan hij toch nog op een enigszins normale manier afscheid nemen van zijn school – De Wiekslag in Duiven – en zijn leerlingen. Een openhartige terugblik met een bevlogen onderwijsman.

Willem Lindeman is een Twentse jongen, die na de middelbare school naar de pedac (nu pabo) in Almelo gaat. Waarom? Eigenlijk omdat hij niets anders weet en zijn twee beste vrienden ook naar de pedac gaan. Het is de tijd dat er nog net zoveel meesters als juffen voor de klas staan. Maar Willem weet wel dat hij goed met kinderen kon. “En achteraf is het een goede keuze geweest”, vertelt hij aan de telefoon.

Wat heb ik gedaan?
Zijn eerste school is in Westerhaar-Vriezenveensewijk, een dorp in Overijssel. “Ik was een jong broekie van 21 jaar, maar iedereen keek heel erg tegen me op. Ze dachten dat ik alles wist. Bijvoorbeeld bij de voetbalclub. Dan was het ‘vraag maar aan de meester, die weet het wel’. Dat legde een enorme druk op mij. Pas toen ik gewoon toegaf dat ik dingen niet wist, heb ik het daar fantastisch gehad. De mensen sloten me in hun hart.” Aan een andere school denkt Willem niet, maar dan gooit de liefde roet in het eten. “Ik kreeg een relatie met iemand uit Doesburg, dat was dus ’s ochtends vijf kwartier heen in de auto en ‘s middags vijf kwartier terug. Ik heb het een jaar volgehouden, maar ben toen na een innerlijke strijd toch gaan solliciteren. Omdat ik graag voor clown speelde, was het hele dorp bij mijn afscheid verkleed als clown. Man, ik stierf duizend doden, ik dacht ‘wat heb ik gedaan’.”

Wijze maar harde les
Willems nieuwe school is De Wiekslag in Duiven, waar ze iemand zoeken voor groep 8. Hij denkt gewoon de draad weer op te pakken, maar dat valt vies tegen. “Ik ging ervan uit dat ik op dezelfde manier als in Westerhaar kon werken, maar de kinderen in Duiven waren mondiger, hadden meer structuur nodig en waren dat ook gewend. Na elf weken ging ik onderuit, compleet overspannen. Ik moest me opnieuw bewijzen als leerkracht, wat lukte met hulp van een collega die ook lesgaf in de bovenbouw. Het was een wijze maar harde les.” Uiteindelijk komt het helemaal goed. De heimwee naar Westerhaar verdwijnt en Willem Lindeman beleeft een geweldige tijd in Duiven. Zijn aanpak: “Zorgen voor een goed pedagogisch klimaat, waarin kinderen je vertrouwen en zich veilig voelen. Als ik een kind vraag iets vandaag af te maken, moet het weten dat de meester hem of haar ook lief en goed vindt als het niet lukt.” Daarnaast helpen humor en muziek. Willem is de ‘grapjesmeester’, die een grote verzameling fluiten heeft (van een piccolo tot en met een blokfluit van bijna twee meter).

‘Het is waanzin’
Als hoogtepunten noemt Willem de jaarlijkse musicals en kampen met de achtstegroepers. Maar er is ook een keerzijde: “De gedachte, die is begonnen onder de paarse kabinetten, dat alles in zo kort mogelijke tijd en zo efficiënt mogelijk moet. Als leerkracht moet je alles opschrijven, wat je gedaan hebt en wat je gaat doen. Groepsplannen, individuele plannen, leerlingvolgsystemen, de analyses en tabellen… het is waanzin. De inspectie die redeneert dat wat niet op papier staat ook niet gebeurt, het wantrouwen ten opzichte van de professional en de nadruk op ‘opbrengstgericht’ onderwijs, waarin het leven in dienst staat van het leren in plaats van andersom. De Cito-toets die alleen de theoretische intelligentie meet, terwijl er ook kinderen zijn die op sociaal, creatief of praktisch gebied uitblinken. Ik heb me er enorm over opgewonden. Ik zie wel een kentering, de solidariteit keert terug, maar dat is voor mij te laat.”

Omgaan met tegenslag
Het onderwijs is veranderd, maar zijn de kinderen ook veranderd? “Hun behoeftes niet, maar wel hoe ze zich uiten. Veel kinderen kunnen niet meer omgaan met tegenslag. Dat komt door de ouders die hun kinderen alles uit handen nemen. Maar kinderen moeten dingen zelf kunnen ontdekken. Ze leren ook van dingen die niet goed gaan.” Denk na lezing van de laatste twee alinea’s niet dat Willem Lindeman straks gefrustreerd de deur van zijn klas achter zich dichtdoet. “Absoluut niet, ik kijk met heel veel plezier en dankbaarheid terug.”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden