Albert Jan Wilzing laat zich vereeuwigen in het buitengebied. 'De uiterwaarden ogen paradijselijk ongerept met op de achtergrond de dode rivierarmen van de Oude Rijn.'
Albert Jan Wilzing laat zich vereeuwigen in het buitengebied. 'De uiterwaarden ogen paradijselijk ongerept met op de achtergrond de dode rivierarmen van de Oude Rijn.'

Een 'Zomergroet' van een vroege fietser, Albert Jan

Je hebt van die dagen, dan word je verrast. Zoals de redactie van deze krant vorige week. Een mailtje van Albert Jan Wilzing uit Westervoort met een ‘Zomergroet’. Die bleek zeer lezenswaardig en daarom drukken we hem hieronder af.

"Een dag om te plukken! Voor negen uur al op de fiets over de dijk. Door de uiterwaarden richting Oud-Zevenaar. Het is te lang geleden. Ik doe deze route tekort omdat ik meestal rechts aan hou naar Tolkamer/Lobith, de entree van de Rijn. Wat een voorrecht dat mijn bestemming vanuit Westervoort onder fietsbereik ligt. Je bent er maar een uur voor onderweg. Zwaluwen en kwikstaarten bieden zich als reisgezelschap aan. De uiterwaarden ogen paradijselijk ongerept met op de achtergrond de dode rivierarmen van de Oude Rijn. Hier ligt geschiedenis. Daar getuigen ook de waterkolken, waaijen heten ze hier, van. Terecht is er bij herhaling de boodschap 'kwetsbaar gebied'. Je mag het alleen met je ogen betreden. Aan stoorzenders hebben ze hier geen behoefte.

Toch was het hier niet altijd zo vredig als het oogt. Nog niet zo heel lang terug, speelde zich in dit grensgebied een bewogen oorlog af. Er is intens verdriet geleden. Plekken om bij stil te staan herinneren daar aan. Gelukkig namen rust en natuurschoon opnieuw bezit van dit gebied. Alhoewel, iets verderop zie ik een torenvalk rondjes draaien in de lucht. Die heeft niet veel vredigs in de zin.

Daar komt de toren van de kerk in zicht. Over geschiedenis gesproken, een baken sinds pakweg 700 jaar! En hij loste indertijd al een voorganger af. Oud-Zevenaar heeft kerkgeschiedenis. Ik loop het oude processiepad, het rondje rond de kerk zogezegd. Ook de begraafplaats vertelt zijn bewogen verhaal. Daarna de uiterwaard nog een stukje in. Hier is dat toegestaan. Een kolonie van zo'n vijftien zilverreigers is niet blij met mijn verschijning. Er wordt verontwaardigd gereageerd. Terecht, ik kom in hun domein.

Terug naar huis. Met tegenwind, maar met ogen en gedachten die verzadigd zijn. Dit blijft wel even hangen. En niemand pakt het mij weer af. De toon is gezet voor deze dag."

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden