Kinderbijslag
Waarom krijgt een miljonair kinderbijslag? Het is een ongemakkelijke vraag waar Den Haag liever omheen draait. Het antwoord is simpel: we houden vast aan een systeem dat iedereen bedient, ongeacht noodzaak.
Ik herinner me dat ik acht jaar was en met mijn moeder in een kledingwinkel stond. Een nieuwe broek, dat was iets bijzonders, geen vanzelfsprekendheid. Terwijl mijn moeder bij de kassa stond, zei ik monter tegen de verkoopster: “Dat kan nu weer, want de kinderbijslag is binnen.” Mijn moeder verslikte zich bijna. Een beetje uit schaamte. Voor ons was kinderbijslag geen extraatje: het was het moment waarop er even lucht kwam.
En daar wringt de schoen. Terwijl sommige kinderen in Nederland opgroeien in armoede, geven we tegelijkertijd geld aan gezinnen die het totaal niet nodig hebben. Dat verdwijnt voor hen in de algemene pot. Onzichtbaar. Kinderbijslag was ooit een warm idee: iedereen een beetje helpen. Maar in een land waar de verschillen groeien, is dat niet genoeg. We moeten durven kiezen. Durven zeggen: dit geld is bedoeld voor wie het nodig heeft.
Het kindgebonden budget laat zien hoe het wél kan. Het gaat naar gezinnen waar elke euro telt. Waar keuzes gemaakt moeten worden tussen schoolspullen, sport of boodschappen. Dáár maakt beleid het verschil.
Maar wat gebeurt er? Vanaf 2028 wil de overheid kinderbijslag en het kindgebonden budget samenvoegen tot één regeling. ‘Vereenvoudiging’ noemen ze dat. Eenvoudiger, maar niet eerlijker. Hogere inkomens blijven meedelen en profiteren soms zelfs relatief meer van deze verandering. Dat is geen sociaal beleid; dat is rondstrooien met belastinggeld.
Ik denk nog wel eens aan dat meisje in de winkel. Dan weet ik het zeker. Schaf de kinderbijslag af. Investeer in de gezinnen voor wie het verschil telt én in beter onderwijs voor iedereen.
Alleen dan geven we elk kind een eerlijke kans.
Susan Wiendels