Gerrit-Jan Barten: ‘Pep Guardiola is mijn grote voorbeeld’

RHEDEN/DUIVEN – Voetbaltrainer Gerrit-Jan Barten (56) heeft het hart op de tong, een lach die nooit ver weg is en een bravoure waar je u tegen zegt. “Ik ben een gevoelsmens,” zegt hij zelf. Dat gevoel brengt hem na dit voetbalseizoen naar DVV Duiven.

Door Susan Wiendels

Daar neemt hij het stokje over van clubicoon Ron Olyslager, die na negen seizoenen afscheid neemt.

Roman

Het voetbalverhaal van Barten als speler leest als een roman vol zijpaden, avonturen en heimwee. Hij begon bij Rheden en belandde op zijn zestiende bij De Graafschap, dankzij Joop Koenders. “Ik heb daar zes jaar in Doetinchem gespeeld, na twee jaar kwam ik bij het eerste. Pim Verbeek was toen trainer en die zag het wel in mij zitten. Ik stond linksbuiten en hoefde eigenlijk alleen maar voorzetjes te geven op Jeroen Boere.” Toen Verbeek later vertrok naar Feyenoord en FC Groningen, wilde hij Barten wel meenemen. “Maar ja, heimwee hè. Ik had ook naar België of zelfs Singapore gekund, maar nee, ik ben hier gebleven.”

Na De Graafschap volgde een bonte stoet van clubs: Kleve, NEC, Rheden (opnieuw), SC Veluwezoom, SV Babberich, VV De Bataven, SV Hatert, en Bennekom. Én elf interlands voor het Nederlands amateurvoetbalelftal. “Ik moet eerlijk zijn,” zegt hij met een brede grijns, “niet al mijn beslissingen waren even doordacht maar hé, het houdt het leven spannend.” Zijn liefde voor het spel bleef altijd overeind. Sinds kort heeft hij zelfs de kicksen weer aangetrokken bij het 7:7 team van EDS.

Hoewel niemand ooit had verwacht dat Barten trainer zou worden, bleek zijn karakter daar perfect voor geschikt. “Ik was nooit volgzaam, een beetje gek en communicatief sterk. En ja, blijkbaar kon ik dat omzetten in resultaat.” Als oud-prof mocht hij de eenjarige versnelde trainerscursus volgen. “Samen met onder meer Maurice Steijn, Peter van den Berg, Michel Kreek en Richard Witschge. Een halfjaar oefenmeester 3 en een half jaar oefenmeester 2.”

Het bleek een startschot voor een succesvolle trainerscarrière, waarin Barten zijn eigen signatuur ontwikkelde: direct, uitgesproken, vanuit zijn gevoel en met een aanvallende en verzorgde speelstijl. Geen wonder met Pep Guardialo als grote voorbeeld. Barten begon bij Warnsveldse Boys, en kwam via VV Steenderen, DUNO, Spero en Angeren bij Jonge Kracht terecht. “Ik heb overal prijzen gewonnen, behalve bij Steenderen.”

Bij DUNO zette Barten zijn trainersnaam definitief op de kaart. In twee seizoenen verloor zijn ploeg slechts één wedstrijd, met in het eerste jaar liefst 153 doelpunten voor.
Toch plaatst hij daar zelf direct een relativerende kanttekening bij. “Het was een team met zeven oud-profs, onder wie Purrel Fränkel. Dat zegt misschien meer over DUNO dan over mij. Iedere trainer was daar kampioen geworden”, zegt hij met een knipoog.

Crux

Bij Spero sloeg hij opnieuw meteen toe met een kampioenschap in zijn eerste seizoen. En ook bij Jonge Kracht liet hij zijn impact snel zien: promotie naar de tweede klasse in jaar één. “Vorig seizoen werden we vierde, nu staan we vijfde”, vertelt hij. “De club wil heel graag naar de eerste klasse. Ik denk dat we daar nog niet goed genoeg voor zijn, anderen denken van wel.” Volgens Barten ligt de crux in keuzes maken. “Dan moet je investeren, en dat willen ze niet. Ze gokken op de jeugd. Prima, maar dan mag iemand anders straks dat laatste zetje gaan geven. Ik zou het heel knap vinden als het lukt.” Aan de manier van voetballen ligt het niet, benadrukt hij. “We hebben de best voetballende ploeg in de tweede klasse, maar soms missen we hardheid en slimmigheid.”

Nadat Barten bekendmaakte dat hij er bij Jonge Kracht geen vierde seizoen aan vast zou plakken, regende het appjes van geïnteresseerde clubs. Lachend: “Ik heb in mijn leven nog nooit hoeven solliciteren.” Bij DVV Duiven was het gevoel meteen goed. “Zij zien Jonge Kracht als grote voorbeeld hoe voetbal eruit moet zien. DVV voelt voor mij als een iets grotere versie van Angeren.”

SC Westervoort

Dinsdag 6 januari:

Sc Westervoort 1-SML 1, 20:00 uur.