Marie Brandsen-Bekker telt honderd lentes

DUIVEN – Wie Marie Brandsen-Bekker ontmoet, merkt het meteen: hier zit iemand die het leven nog altijd omarmt. Honderd jaar oud, zittend, maar allesbehalve stil achter de geraniums.

Door Susan Wiendels

Haar levensverhaal begint in 1926 in Arnhem, waar ze opgroeit als vierde in een gezin van acht kinderen. Een huis vol leven, drukte en warmte. “Het was altijd gezellig” herinnert Marie zich.
De levenslust is nooit verdwenen. Nog steeds gaat Marie er graag op uit. Samen met haar (klein) kinderen gaat ze regelmatig op pad om te lunchen of ergens een hapje te eten in Duiven. Ook haar week kent vaste ritmes. Op maandagavond schuift ze aan bij het rummikubben in Thuvine.

Wie haar zo ziet, vraagt zich al snel af wat het geheim van haar hoge leeftijd is. Maar Marie wuift die vraag bijna weg. “Zo gezond heb ik vroeger niet geleefd”  zegt ze eerlijk. “Tot mijn 45e heb ik gerookt en gedronken.” Pas na een ziekenhuisopname kwam het besef dat het anders moest. Marie stopte met alcohol en sigaretten en hield dat vol tot vandaag de dag.

In 1950 trouwde ze met Gerard Brandsen met wie ze in Renkum ging wonen. Ze kregen drie kinderen: Joke, Mieke en Willem. Tot het leven plotseling kantelde. Na nog geen twintig jaar huwelijk overleed haar man. “Dat was een zware tijd. Maar je hebt kinderen… dus je gaat door.” En doorgaan deed ze. Ze werkte buitenshuis als huishoudelijke hulp en hield haar gezin draaiende.
In 1990 verruilde ze haar vertrouwde omgeving in Renkum voor het Van Doesburgpad in Duiven, om dichter bij haar dochter Joke te wonen. Inmiddels woont ze al weer 2,5 jaar in het Thuvinepark in een woonvorm met zorg. “Ik heb het hier goed” zegt ze.

De jaren laten zich wél voelen. Vooral fysiek, want met haar geheugen is niets mis. “Lopen gaat moeilijker en mijn handen willen niet altijd meer wat ik wil. Hobby’s als kaarten maken en borduren kan ik niet meer en dat mis ik wel”, geeft ze toe. Maar het glas, zonder alcohol uiteraard, is altijd halfvol voor Marie. Ze blijft kijken naar wat er nog wél is.

Thuis zijn het de kleine dingen die tellen: een boek, de televisie, een vertrouwd programma. Met een glimlach: “The Bold and the Beautiful en Goed Tijden, Slechte Tijden sla ik niet over, hoor.”

Maar het meest dierbaar is haar familie: 3 kinderen, 4 kleinkinderen en inmiddels elf achterkleinkinderen. “Mijn kinderen zorgen goed voor me. Daar ben ik zo dankbaar voor.” Haar honderdste verjaardag viert ze zoals ze leeft: zonder poespas, maar vol warmte. Met koffie, gebak, een bezoek van  burgemeester Huub Hieltjes  en ’s avonds uit eten met de familie.

Als haar kleindochter binnenkomt met de jongste aanwinst, Finn, geboren op 13 februari 2026, licht haar gezicht op. Ze kijkt van het kindje naar haar eigen handen en weer terug. “Honderd jaar verschil” zegt ze zacht. “Moet je toch eens kijken…” Het is precies dát moment waarin alles samenkomt: een mensenleven, een eeuw aan herinneringen en de toekomst van een volgende generatie.